Monday, April 11, 2011

Crise del matrimonio in Italia


(Languages of this post: Interlingua, Spanish, English)


Le familia ha essite traditionalmente considerate un pilar fundamental del societate italian. Centenares de estranieros viagia a Italia in cerca de un loco romantic pro su matrimonio o su luna de melle. Ma in le mesme Italia, le matrimonio se trova in crise.

Nove statisticas official indica un marcate crescimento in le numero de divorcios e separationes in Italia, le quales revela profunde cambios trans le cultura italian.

Usque un periodo de tempore multo recente, un persona qui sapeva un pauco sur football, gastronomia, le familia, e le television poterea considerar se un experto in le societate italian. Ma, pro dicer le veritate, le societate italian sta a suffrer cambios fundamental. Pro un periodo de tempore considerabile, le italianos ha comenciate a perder lor passion pro le football, e le stadios sta a disintegrar se. Le violentia e le corruption es endemic, lo que adjuva a explicar un disillusion general que ha essite le causa de cambios social fundamental inter le italianos.

Il nunc pare que le italianos sta a disenamorar se inter se mesme. Le matrimonio se trova in un stato de crise, e un numero de plus in plus grande de italianos ha decidite viver conjunctemente sin maritar se, e le numero de divorcios e separationes in Italia ha augmentate considerabilemente in le ultime dece e cinque annos.

Secundo le ultime datos disponibile del tribunales italian, in 2008 il habeva 286 separationes e 179 divorcios pro cata 1.000 matrimonios, durante que in 1995 le statisticas esseva 158 e 80, respectivemente.

Alicun analystas attribue isto al stress que pro multe italianos es le causa de maritages con estranieros, le quales es de plus in plus commun a causa del recente augmentos del imigration a in iste pais. Tal matrimonios pote provocar tensiones a causa de certe differentias cultural que pote exister inter le membros de copulas qui se maritava o qui vive juncte.

Le copulas maritate in Italia anque sta a viver juncte pro un periodo de tempore plus breve. In despecto que le le membros de un copula se promote amor pro le resto de lor vitas, in realitate lo plus probabile es que lor relation amorose non durara plus que 15 annos.

---

Crisis del matrimonio en Italia

La familia ha sido tradicionalmente considerada un pilar fundamental de la sociedad italiana. Cientos de extranjeros viajan a Italia en busca de un escenario romántico para su matrimonio o su luna de miel. Pero en la misma Italia el matrimonio está en crisis.

Nuevas estadísticas oficiales indican un marcado crecimiento en el número de divorcios y separaciones en Italia, reveladoras de los profundos cambios que atraviesan la sociedad italiana.

Hasta hace poco una persona que sabía un poco sobre fútbol, gastronomía, la familia y la televisión podría considerarse un experto en la sociedad italiana. Pero, para decir la verdad, la sociedad italiana está experimentando cambios fundamentales. Hace tiempo que los italianos comenzaron a perder su pasión por el fútbol, y los estadios se caen en pedazos. La violencia y la corrupción son endémicas, lo que ayuda a explicar una desilusión general que ha sido la causa de cambios sociales fundamentales entre los italianos.

Ahora parece que los italianos están desenamorándose entre ellos mismos. El matrimonio atraviesa un mal momento, y cada vez más italianos eligen vivir en pareja sin casarse, y el número de separaciones y divorcios en Italia ha aumentado considerablemente en los últimos quince años.

Según los últimos datos disponibles de los juzgados italianos, en 2008 hubo 286 separaciones y 179 divorcios por cada 1.000 matrimonios, mientras que en 1995 esas cifras eran respectivamente 158 y 80.

Algunos analistas atribuyen esto al estrés que para muchos italianos es la causa de casamientos con extranjeros, los cuales son cada vez más comunes debido a los recientes aumentos de la inmigración en este país. Tales matrimonios pueden provocar tensiones a causa de ciertas diferencias culturales que pueden existir entre las parejas que están casadas o viven juntos.

Las parejas casadas en Italia también están viviendo juntos por un período de tiempo más corto. A pesar de que los novios se prometen amor para el resto de sus vidas, en realidad lo más probable es que su enlace no llegue más allá de los 15 años.

---

Marriage Crisis in Italy

The family has traditionally been considered a fundamental pillar of Italian society. Hundreds of foreigners travel to Italy for a romantic setting for their wedding or honeymoon. But in Italy itself marriage is in crisis.

New official statistics show a marked increase in the number of divorces and separations in Italy, revealing profound changes throughout Italian society.

Up until a short time ago, a person who knew a little about soccer, food, family, and television could be considered an expert in Italian society. But, but to tell the truth, Italian society is undergoing fundamental changes. For quite a while Italians have started to lose their passion for soccer, and stadiums are falling apart. Violence and corruption are endemic, which helps to explain a general disillusion that has been the cause of fundamental social changes among the Italians.

Now they seem to be falling out of love with one another. Marriage is in trouble, and more and more Italians choose to live with a partner without marrying, and the number of separations and divorces in Italy has increased greatly in the last fifteen years.

According to the latest data available from Italian courts, in 2008 there were 286 separations and 179 divorces per 1,000 marriages, while in 1995 these figures were 158 and 80, respectively.

Some analysts attribute this to stress, which causes many Italians to marry foreigners, an increasingly common practice due to the recent increases of immigration into this country. Such marriages can cause tensions because of certain cultural differences that can exist between couples who are are married or are living together.

Married couples in Italy are also living together for a shorter period of time. Although the bride and groom pledge love for the rest of their lives, in reality it is likely that the link will not last beyond 15 years.

Sunday, April 10, 2011

Le revolution francese


(Languages of this post: Interlingua, Spanish, Galician, Portuguese, English)


Le Revolution Francese de 1789, un del productos le plus significative del Illustration, esseva un revolta contra le Ancian Régime e le poter del clero e del nobilitate del Regno de Francia.

In le epocha ante le revolution, Francia passava trans un periodo de crise economic post annos de prosperitate. Le participation de Francia in le Revolution American e le costos elevate del corte de Louis XVI habeva quasi exhaurite le tresoreria del pais, e le paisanos e artisanos cadeva a in le miseria como consequentia del alte impostos del governamento national e de plure annos de mal recoltas. Addite a illo esseva le interesses e ambitiones del burgesia del pais, que voleva plus poter politic pro se e le fin del regime absolutiste.

Le decision del rege de augmentar le impostos sur le nobilitate pro evitar le bancarupta e le fallimento del Stato agravava le crise politic e economic etiam plus, e ille debeva convocar un reunion del Statos General. Isto esseva un decision multo grave proque le problemas economic de Francia finalmente produceva un grande resistentia inter le membros del Statos General e, finalmente, provocava le revolution mesme. In le medio del confusion politic e economic, le burgesia francese videva un opportunitate pro augmentar su poter politic e initiava un serie de rebelliones que finalmente produceva le cadita del Bastille le 14 de Julio de 1789.

Le rege Louis XVI videva que ille non poterea controlar totalmente le movimento contra le monarchia, ma ille essayava a salvar un parte de su poter politic per acceder al demandas del rebellos. Le responsa del Statos General esseva reorganisar le Assemblea Constituente, que le burgesia nunc controlava firmemente. Con su nove poter politic le burgesia declarava que le poter del stato remanava in le manos del populo e non con le rege. This processo de evolution politic rapide eventualmente causava le apparition de plure partitos politic, del quales le plus importante esseva le girondinos, qui esseva satisfacite con un monarchia constitutional, e le jacobinos, qui voleva deponer le rege e establir un republica.

Louis XVI se trovava in un situation de plus in plus difficile proque ille non poteva acceptar le perdita de su poter e del prerogativas economic e social del nobilitate. In junio, 1791, ille abandonava Paris secretemente e essayava a fugir de Francia. Ille esseva interceptate ante que ille poteva arrivar al frontiera, nonobstante, e esseva fortiate a retornar a Paris.

Francia declarava le guerra a Austria in april de 1792, e Prussia se univa con le austrianos unes septimanas postea. Louis XVI habeva scribite un littera demandante le adjuta del austriacos pro volver al throno de Francia. Le revolutionarios trovava iste littera e condemnava le rege al guillotina a causa de iste acto de traition contra le pais.

Iste circumstantias favoriva le triumpho del jacobinos, dirigite per Maximilien Robespierre, qui establiva un dictatura per le uso systematic del terror per le Tribunal de Securitate Public, que inviava al guillotina milles de franceses suspectate de opposition al Republica.

Le regime de Robespierre rejectava con successo un invasion estranie e, assi, frustrava ulle possibilitate de restaurar le monarchia, ma un nove sector politic, alarmate con le crescente rolo del massas in Paris, comenciava a resister le partisanos de Robespierre.

Le 27 de maio de 1794 un colpo de stato marcava le fin del governamento Jacobin e le creation de un Directorato controlate per le burgesia. Le resto de Europa continuava a vider Francia como un periculo pro le institutiones social e politic del resto del continente e continuava su resistentia contra le governamento francese.

Ma circa 1796 il esseva Francia que prendeva le initiativa e comenciava a occupar plure paises europee pro establir nove governamentos que resimilava le republica francese in lor structura e ideales. Fundamental pro iste processo esseva Napoleon Bonaparte, qui deveniva un del figuras le plus popular del publico in Francia. Con le pretexto de reestablir le ordine public, ille superava le Directorato e establiva un governamento personal, declarante se le imperator de Francia in 1804. Su carriera cambiava completemente le ordine politic in Europa.

---

La Revolución Francesa de 1789, uno de los productos más importantes de la Ilustración fue una revuelta contra el Antiguo Régimen y el poder del clero y la nobleza del reino de Francia.

En la era antes de la revolución Francia pasó por un período de crisis económica después de años de prosperidad. La participación de Francia en la Revolución Americana y los altos costos de la corte del rey Luis XVI casi habían agotado la tesorería del país, y los campesinos y artesanos se hundieron en la pobreza debido a los altos impuestos del gobierno nacional y varios años de malas cosechas. Sumado a esto fueron los intereses y ambiciones de la burguesía del país, que quería más poder político para sí mismo y el fin del régimen absolutista.

La decisión del Rey de subir los impuestos a la nobleza para evitar la quiebra y el fracaso del estado se agravó la crisis política y económica más, y él tuvo que convocar a una reunión de los Estados Generales. Ésta fue una decisión muy grave, ya que los problemas económicos de Francia finalmente produjeron una fuerte resistencia de los miembros de los Estados Generales y, finalmente, provocó la revolución misma. En medio de la confusión política y económica, la burguesía francesa vio una oportunidad para aumentar su poder político y comenzó una serie de rebeliones que condujeron finalmente a la toma de la Bastilla el 14 de julio de 1789.

El rey Luis XVI dio cuenta de que de que no pudía controlar el movimiento contra la monarquía, pero trató de salvar parte de su poder político mediante la adhesión a las demandas de los rebeldes. La respuesta de los Estados Generales fue de reorganizarse a la Asamblea Constituyente, ahora controlada estrictemente por la burguesía. Con su nuevo poder político, declaró la burguesía que el poder del Estado recae en el pueblo y no en el rey. Este proceso de desarrollo político rápido con el tiempo causó la aparición de varios partidos políticos, de los cuales los más importantes eran los girondinos, que se conformarían con una monarquía constitucional, y los jacobinos, que querían deponer al rey y establecer una república.

Luis XVI estaba en una situación cada vez más difícil porque no podía aceptar la pérdida de su poder y de los privilegios económicos y sociales de la nobleza. En junio de 1791 salió de París en secreto y trató de huir de Francia. Fue interceptado antes de que pudiera llegar a la frontera, sin embargo, y se vio obligado a regresar a París.

Francia declaró la guerra a Austria en abril de 1792, y Prusia se unió a la parte austriaca unas semanas más tarde. Luis XVI había escrito una carta pidiendo el apoyo de los austríacos para regresar al trono de Francia. Los revolucionarios encontraron esta carta y condenaron al rey a morir en la guillotina debido a este acto de traición a la patria.

Estas circunstancias favorecieron el triunfo de los jacobinos, dirigidos por Maximilien Robespierre, que estableció una dictadura mediante el uso sistemático del terror por el Tribunal de Seguridad Pública, que envió a miles de franceses sospechosos de oponerse a la República a la guillotina.

El régimen de Robespierre logró rechazar una invasión extranjera y así frustró toda posibilidad de restauración de la monarquía, pero un nuevo sector político, alarmado por el creciente papel de las masas en París, comenzó a resistir a los partidarios de Robespierre.

El 27 de mayo de 1794, un golpe de estado marcó el fin del gobierno jacobino y la creación de un Directorio controlado por la burguesía. El resto de Europa siguió viendo a Francia como una amenaza a las instituciones sociales y políticas del resto del continente y continuó su resistencia contra el gobierno francés.

Pero alrededor de 1796 fue Francia la que tomó la iniciativa y comenzó a ocupar varios países europeos para establecer nuevos gobiernos que se asemejaban a la república francesa en su estructura y sus ideales. Fundamental en este proceso fue Napoleón Bonaparte, quien se convirtió en una de las figuras más populares del público en Francia. Con el pretexto de restablecer el orden público, derrocó al Directorio y estableció un gobierno personal, declarándose a sí mismo emperador de Francia en 1804. Su carrera cambió por completo el orden político en Europa.

---

A Revolución Francesa de 1789, un dos produtos máis significativos da Ilustración, foi unha revolta contra o Antigo Réxime e o poder do clero e da nobreza do Reino de Francia.

Na época antes da revolución a Francia pasou por un período de crise ecónomica despois de anos de prosperidade. A participación de Francia na Revolución Americana e os elevados custos da corte do rei Luís XVI tiñan case esgotado o tesouro do país, e os campesiños e artesáns afundiron-se na miseria como consecuencia dos altos impostos do goberno nacional e de varios anos de malas colleitas. Sumado a iso eran os intereses e ambicións da burguesía do país, que quería máis poder político para si e a fin do réxime absolutista.

A decisión do rei de aumentar os impostos sobre a nobreza para evitar a quebra e o fracaso do Estado agravou a crise política e económica aínda máis, e el tivo que chamar unha reunión dos Estados Xerais. Esta foi unha decisión moi grave, xa que os problemas económicos da Francia finalmente produciron unha gran resistencia por parte dos membros dos Estados Xerais e, finalmente, provocou a propia revolución. No medio da confusión política e económica, a burguesía francesa viu unha oportunidade para aumentar o seu poder político e iniciou unha serie de rebelións que finalmente levou á caída da Bastilla o 14 de xullo de 1789.

O rei Luís XVI viu que non podería controlar totalmente o movemento contra a monarquía, mais tentou salvar unha parte do seu poder político mediante a adhesión ás esixencias dos rebeldes. A resposta dos Estados Xerais foi o de reorganizar-se para a Asemblea Constituinte, que a burguesía agora firmemente controlou. Co seu novo poder político a burguesía declarou que o poder do estado quedou en mans do pobo e non co rei. Este proceso de evolución política rápida eventualmente causou a aparición de varios partidos políticos, dos cales o máis importante foron os girondinos, que ficarían satisfeitos con unha monarquía constitucional, e os jacobinos, que querían depor o rei e establecer unha república.

Luís XVI estaba nunha situación cada vez máis difícil porque non podía aceptar a perda do seu poder e das prerrogativas económicas e sociais da nobreza. En xuño de 1791 deixou París ás agachadas e tentou fuxir de Francia. El foi interceptado antes de que puidese chegar á fronteira, sen embargo, e foi forzado a regresar a París.

Francia declarou a guerra á Austria en abril de 1792, e a Prusia xuntouse á beira da Austria unhas semanas despois. Luís XVI escribira unha carta pedindo a axuda dos austríacos para volver ao trono de Francia. Os revolucionarios atoparon esta carta e condenaron o rei á morte na guillotina por causa deste acto de traizón contra o país.

Estas circunstancias favoreceron a vitoria dos jacobinos, liderados por Maximilien Robespierre, que estableceron unha ditadura mediante o uso sistemático do terror do Tribunal de Seguridade Pública, que enviou miles de franceses sospeitosos de oposición da República para a guillotina.

O réxime de Robespierre rejeitou con éxito unha invasión estranxeira e, así, frustrou calquera posibilidade de restaurar a monarquía, pero un novo sector político, alarmado co crecente papel das masas en París, comezou a resistir os partidarios de Robespierre.

O 27 de maio de 1794, un golpe de estado marcou a fin do goberno jacobino e a creación dun Directorio controlado pola burguesía. O resto de Europa continuou a ver a Francia como un perigo para as institucións sociais e políticas do resto do continente e continuou a súa resistencia contra o goberno francés.

Mais preto de 1796 foi a Francia que tomou a iniciativa e comezou a ocupar varios países europeos para establecer novos gobernos que se asemellaban á república francesa na súa estrutura e ideais. Central para este proceso foi Napoleón Bonaparte, que se tornou unha das figuras máis populares do público en Francia. Co pretexto de restablecer a orde pública, el derrubou o Directorio e estableceu un goberno persoal, declarando-se emperador de Francia en 1804. A súa carreira cambiou completamente a orde política en Europa.

---

A Revolução Francesa de 1789, um dos produtos mais importantes do Iluminismo, foi uma revolta contra o Antigo Regime e do poder do clero e da nobreza do reino da França.

Na época antes da Revolução a França passou por um período de crise econômica após anos de prosperidade. A participação da França na Revolução Americana e os elevados custos da corte do rei Luís XVI tinham quase esgotado o tesouro do país, e os agricultores e artesãos se afundaram em pobreza devido aos impostos altos do governo nacional e vários anos de más colheitas. Somado a isso foram os interesses e as ambições da burguesia nacional, que queria mais poder político para si e o fim do regime absolutista.

A decisão do rei de aumentar os impostos sobre a nobreza para evitar a falência e o fracasso do estado agravou a crise política e econômica, e ele teve de convocar uma reunião dos Estados Gerais. Esta foi uma decisão muito grave já que os problemas econômicos da França finalmente produziram uma forte resistência por parte dos membros dos Estados Gerais e, finalmente, levou à própria revolução. Em meio ao caos político e econômico, a burguesia francesa viu uma oportunidade de aumentar seu poder político e iniciou uma série de rebeliões que eventualmente levou à tomada da Bastilha em 14 de julho de 1789.

O rei Luís XVI percebeu que não podia controlar totalmente o movimento contra a monarquia, mas tentou salvar parte de seu poder político através da adesão às exigências dos rebeldes. A resposta dos Estados Gerais foi o de reorganizar-se para a Assembléia Constituinte, agora estritamente controlada pela burguesia. Com seu novo poder político, a burguesia declarou que o poder do Estado reside no povo e não com o rei. Este processo de desenvolvimento político rápido ao longo do tempo causou o surgimento de vários partidos políticos, dos quais o mais importante foram os girondinos, que iriam se contentar com uma monarquia constitucional, e os jacobinos, que queriam depor o rei e estabelecer uma república.

Luís XVI estava em uma situação cada vez mais difícil porque ele não podia aceitar a perda de seu poder e os privilégios econômicos e sociais da nobreza. Em junho de 1791 ele deixou Paris em segredo e tentou fugir da França. Ele foi interceptado antes que ele pudesse chegar à fronteira, no entanto, e foi forçado a regressar a Paris.

A França declararou a guerra à Áustria, em abril de 1792, e a Prússia juntou ao lado da Áustria algumas semanas depois. Luís XVI tinha escrito uma carta solicitando o apoio dos austríacos para voltar ao trono da França. Os revolucionários acharam esta carta, e condenaram o rei à morte na guilhotina por causa deste ato de traição.

Essas circunstâncias favoreceram a vitória dos Jacobinos, liderados por Maximilien Robespierre, que estabeleceu uma ditadura através do uso sistemático do terror pelo Tribunal de Segurança Pública, que enviou milhares de franceses suspeitos de oposição da República para a guilhotina.

O regime de Robespierre conseguiu repelir a invasão estrangeira e frustrar qualquer possibilidade de restaurar a monarquia, mas um novo setor político, alarmado com o crescente papel das massas em Paris, começou a resistir os partidários de Robespierre.

Em 27 de maio de 1794, um golpe de Estado marcou o fim do governo jacobino e a criação de um diretório controlado pela burguesia. como um perigo para as instituições. O resto da Europa continuou a ver a França como um perigo para as instituições sociais e políticas do resto do continente e continuou a sua resistência contra o governo francês.

Mas cerca de 1796 foi a França que tomou a iniciativa e começou a ocupar vários países europeus para estabelecer novos governos, que foram semelhantes à República Francesa em sua estrutura e seus ideais. Fundamental neste processo foi Napoleão Bonaparte, que se tornou uma das figuras mais populares do público na França. Sob o pretexto de restaurar a ordem pública, derrubou o Diretório e estabeleceu uma regra pessoal, declarando-se imperador da França em 1804. Sua carreira mudou completamente a ordem política na Europa.

---

The French Revolution of 1789, one of the most important products of the Enlightenment, was a revolt against the Ancien Regime and the power of the clergy and nobility of the kingdom of France.

In the era before the revolution, France went through a period of economic crisis after years of prosperity. France’s participation in the American Revolution and the high cost of King Louis XVI’s court had nearly depleted the country’s treasury, and peasants and artisans sank into misery as a consequence of the high taxes of the national government and of various years of bad crops. Added to this were the interests and ambitions of the bourgeoisie of the country, which wanted more political power for itself and an end to the absolutist regime.

The king’s decision to increase the taxes on the nobility to avoid bankruptcy and the failure of the state worsened the political and economic crisis even further, and he had to call for an assembly of the Estates General. This was a fateful decision because France’s economic problems produced a great deal of resistance from the members of the Estates General and finally provoked the revolution itself. In the political and economic confusion, the French bourgeoisie saw an opportunity to increase its political power and started a series of rebellions that finally led to the fall of the Bastille on July 14, 1789.

King Louis XVI saw that he could not completely control this movement but tried to salvage a part of his political power by acceding to the demands of the rebels. The response of the Estates General was to reorganize itself into the Constituent Assembly, which the bourgeoisie now firmly controlled. With its new political power the bourgeoisie declared that the power of the state rested with the people and not with the king. This process of rapid political evolution eventually caused the emergence of several political parties, of which the most important were the Girondins, who would have been content with a constitutional monarchy, and the Jacobins, who wanted to depose the king and establish a republic.

Louis XVI was in an increasingly difficult situation because he could not accept the loss of his own power and the economic and social prerogatives of the nobility. In June, 1791 he furtively left Paris and tried to flee France. He was intercepted before he could reach the border, however, and was forced to return to Paris.

France declared war on Austria in April, 1792, and Prussia joined the Austrian side a few weeks later. Louis XVI had written a letter asking for the support of the Austrians to return to the throne of France. The revolutionaries found this letter and condemned the king to death on the guillotine because of this act of treason against the country.

These circumstances favored the triumph of the Jacobins, who were led by Maximilian Robespierre, who established a dictatorship through the systematic use of terror by the Committee of Public Safety, which sent to the guillotine thousands of French people suspected of opposing the Republic.

Robespierre’s regime managed to repel a foreign invasion and thus thwarted any possibility of restoring the monarchy, but a new political sector, alarmed by the growing role of the masses in Paris, began to resist Robespierre’s partisans.

On May 27, 1794, a coup d’etat marked the end of the Jacobin government and the establishment of a Directorate controlled by the bourgeoisie. The rest of Europe continued to see France as a danger to the dominant social and political institutions of the rest of the continent and continued to resist the French government.

But around 1796 it was France that took the initiative and began to occupy several European countries to establish new governments that were similar to the French republic in their structure and ideals. Fundamental to this process was Napoleon Bonaparte, who became one of the most popular public figures in France. Under the pretext of restoring public order, he overthrew the Directorate and established a personal government, declaring himself emperor of France in 1804. His career completely changed the political order in Europe.

Saturday, April 9, 2011

Le nove carriera de Lula


(Languages of this post: Interlingua, Portuguese, English)


Le ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva nunc se trova in Washington, le prime destination de un itinerario in le dies veniente, que include Mexico, Grande Britannia, e Espania e face parte de su nove profession de conferentiante.

On non sape quanto moneta Lula va a reciper pro su participation in iste eventos. Secundo su consilieros, ultra ganiar moneta, Lula intende usar su popularitate pro “promover le Brasil”.

Lula jam recipeva le presidente del BID (Banca Inter-american de Disveloppamento), Luis Alberto Moreno, in un reunion que, secundo su consilieros, cerca “fortificar le ligamines inter le Brasil e le resto del mundo”.

Le proxime destination del ex-presidente es Acapulco, ubi ille va a parlar sur le crise economic e le strategia del Brasil pro minimisar su effectos sur le economia del pais in un conferentia del Association de Bancas de Mexico. Tunc ille va a volar pro London, ubi su agenda include un reunion con le historico Eric Hobsbawm e un conferentia pro investitores europee.

Tunc, post arrivar in Espania, ille va a reciper le Premio Libertate Cortes de Cádiz, in le citate del mesme nomine. Le agenda in le pais totevia non se trova totalmente claudite, ma Lula spera poter facer un visita in Barcelona o Madrid.

Le historia probabilemente va a rememorar Lula como un del plus grande presidentes del Brasil. Forsan su successo politic le plus grande esseva limitar su ambitiones poltic e adjuvar Dilma a devenir le presidente del Brasil.

Post su presidentia, Lula sin dubita o va a facer multo pro augmentar le influentia del Brasil como un fortia politic, cultural, e economic in omne le mundo. Sin dubita le Brasil e le resto del munco va a beneficiar se multo de su activitates. Ordem e progresso!

---

A nova carreira de Lula

O ex-presidente Luiz Inácio Lula da Silva agora está em Washington, o primeiro destino de um roteiro agitado nos próximos dias, que inclui México, Grã-Bretanha e Espanha e faz parte de sua nova profissão: a de palestrante.

Não se sabe quanto dinheiro Lula vai receber por sua participação nesses eventos. Segundo seus assessores, além de ganhar dinheiro, Lula pretende usar sua popularidade para “promover o Brasil”.

Lula já recebeu o presidente do BID (Banco Inter-americano de Desenvolvimento), Luis Alberto Moreno, em um encontro que, segundo seus assessores, busca “fortalecer os laços entre o Brasil e o resto do mundo”.

A próxima parada do ex-presidente é Acapulco, onde vai falar sobre a crise económica e a estratégia do Brasil para minimizar os seus efeitos sobre a economia do país em uma conferência da Associação de Bancos do México. Então ele vai voar para Londres, onde sua agenda inclui um encontro com o historiador Eric Hobsbawm e uma palestra para investidores europeus.

Então, depois de chegar na Espanha, ele vai receber o Prêmio Liberdade Cortes de Cádiz, na cidade do mesmo nome. A agenda no país ainda não está totalmente fechada, mas Lula espera poder fazer uma visita em Barcelona ou Madrid.

A história irá provavelmente se lembrar de Lula como um dos maiores presidentes do Brasil. Talvez seu maior sucesso político foi limitar suas ambições políticas e ajudar Dilma a se tornar presidente do Brasil.

Após sua presidência, Lula, sem dúvida, vai fazer muitas coisas para aumentar a influência do Brasil como uma força política, cultural e econômica em todo o mundo. Sem dúvida, o Brasil eo resto do mundo vão se beneficiar muito de suas atividades. Ordem e Progresso!

---

Lula’s New Career

Former President Luiz Inacio Lula da Silva is now in Washington, the first destination of a busy itinerary in the coming days, which includes Mexico, Britain and Spain and is part of his new profession as a lecturer.

It is not known how much money Lula is going to receive for his participation in these events. According to his advisers, besides making money, Lula intends to use his popularity to “promote Brazil.”

Lula has already received the President of the IDB (Inter-American Development Bank), Luis Alberto Moreno, in a meeting that according to his advisors seeks to “strengthen economic ties between Brazil and the rest of the world.”

The next stop of the former president is Acapulco, where he is going to talk about the economic crisis and Brazil’s strategy for minimizing its effects on the country’s economy at a conference of the Association of Banks of México. He will then fly to London, where his schedule includes a meeting with the historian Eric Hobsbawm and a lecture for European investors.

Then, after Arriving in Spain, he will receive the Cortes de Cadiz Freedom Award in the town of the same name. His agenda in the country has not been fully settled, but Lula hopes to make a visit to Barcelona or Madrid.

History will probably remember Lula as one of the greatest presidents of Brazil. Perhaps his greatest political success was to limit his political ambitions and to help Dilma to become president of Brazil.

After his presidency, Lula, no doubt, will do much to increase Brazil’s influence as a political, cultural, and economic force throughout the world. No doubt both Brazil and the rest of the world will benefit from his activities. Ordem e Progresso!

Friday, April 8, 2011

Le ruinas de Chernobyl 25 annos post le disastro


(Languages of this post: Interlingua, Portuguese, English)


Quasi 25 annos post le pejor disastro nuclear del mundo, le accesso al zona de exclusion de 30 kilometros circum le reactores de Chernobyl totevia es prohibite, e il es un scena de abandono.

Centenares de functionarios travalia in le mantenimento del coperatura del reactor ubi occurreva le disastro, ma illes pote remaner solmente duo septimanas in le region e tunc es substituite.

Le disastro in le reactor quatro de Chernobyl occurreva le 26 de april, 1986. Decenas de personas moriva del effectos immediate del radiation e altere milles moriva de cancer--inter illes soldatos inviate pro le operation de nettamento.

Le die del disastro, le functionarios del camera de controlo del reactor quatro sapeva que il habeva alique errate, ma illes non habeva percipite le grande explosion in le camera principal, a decenas de metros de ubi illes se trovava. Actualmente le camera es un loco obscur e pulverose, ubi totevia il es possibile vider le tabulas e paneles abandonate.

Laurin Dodd, director del projecto pro construer un coperatura circum le vetule reactor, dice que le situation non pare tan periculose quando on lo vide foras del usina, ma in le camera central totevia il es possibile vider le ruinas incredibile del disastro.

Il ha planos ambitiose e car pro le construction de un nove coperatura pro le reactor, que facerea de Chernobyl un loco secur in le proxime cento annos, evitante major contamination in le evento de un collapso.

In le citate de Pripyat, apud le usina, 50 mille personas fugiva post le disastro. Le loco totevia se trova contaminate e abandonate.

Andrey Glukhov viveva in le vicinitate e, le die del accidente, iva a operar le reactor quatro, ma su torno esseva cambiate.

“Quando io vide le schola ubi mi filios studiava, quando io vide le edificios ubi mi amicos viveva--alicunes de illes non vive nunc--illo es un experientia multo triste”, dice Glukhov.

Ille audiva le explosion quando ille se trovava in su apartamento, ma nemo sapeva quanto serie illo esseva. Le population solmente esseva evacuate 36 horas postea.

---

As ruínas de Chernobil 25 anos depois do desastre

Quase 25 anos depois do pior desastre nuclear do mundo, o acesso à zona de exclusão de 30 quilômetros ao redor dos reatores de Chernobil ainda é proibido, e é um cenário de abandono.

Centenas de funcionários trabalham na manutenção do abrigo para o reator onde ocorreu o desastre, mas eles podem ficar apenas duas semanas na região e, então, são substituídos.

O desastre no reator quatro de Chernobil aconteceu em 26 de abril de 1986. Dezenas de pessoas morreram dos efeitos imediatos das radiações e outros milhares morreram de cancer--entre eles soldados enviados para a operação de limpeza.

No dia do desastre, os funcionários da sala de controle do reator quatro sabiam que havia algo errado, mas não tinham percebido a grande explosão na sala principal, a dezenas de metros de onde estavam. Atualmente a sala é um lugar escuro e empoeirado, onde ainda é possível ver as mesas e painéis abandonados.

Laurin Dodd, diretor do projeto para construir um abrigo em volta do antigo reator, conta que a situação não parece tão perigosa quando olhada de fora, mas, na sala central, ainda é possível ver as ruínas incríveis do desastre.

Existem planos ambiciosos e caros para a construção de uma nova cobertura para o reator, que faria de Chernobil um lugar seguro nos próximos cem anos, evitando mais contaminação em caso de desabamento.

Na cidade de Pripyat, próxima da usina, 50 mil pessoas fugiram depois do desastre. O lugar ainda está contaminado e abandonado.

Andrey Glukhov morava no local e, no dia do acidente, iria operar o reator quatro, mas seu turno foi mudado.

“Quando vejo a escola onde meus filhos ficavam, quando vejo os prédios onde meus amigos moravam--alguns deles não estão mais vivos--é uma experiência muito triste”, diz Glukhov.

Ele ouviu a explosão de seu apartamento, mas ninguém sabia o quanto era sério. A população só foi retirada 36 horas depois.

---

The ruins of Chernobyl 25 years after the disaster

Almost 25 years after the worst nuclear disaster in the world, access to the nineteen-mile exclusion zone around Chernobyl’s reactors is still prohibited, and it is a scene of abandonment.

Hundreds of employees work on the maintenance of the covering on the reactor where the disaster occurred, but they can only stay two weeks in the region and then are replaced.

The disaster in reactor four at Chernobyl happened on April 26, 1986. Dozens of people died from the immediate effects of radiation and thousands died from cancer--among them soldiers dispatched for the cleanup operation.

On the day of the disaster, officials from the control room of reactor four knew something was wrong but had not noticed the huge explosion in the main room a few dozens of yards from where they were. Currently the room is a dark and dusty place, where you can still see the abandoned tables and panels.

Laurin Dodd, director of the project to build a covering around the old reactor, says that the situation does not seem so dangerous when looked at from the outside, but in the main hall, you can still see the incredible ruins of the disaster.

There are ambitious and expensive plans to build a new covering for the reactor, which would make Chernobyl a safe place for the next hundred years, preventing further contamination in the event of collapse.

In the town of Pripyat, near the plant, 50 thousand people fled after the disaster. The place is still contaminated and abandoned.

Andrey Glukhov lived closeby and on the day of the accident was going to operate reactor four, but his shift was changed.

“When I see the school where my children were, when I see the buildings where my friends lived--some of whom are no longer alive--it s exciting, it is a very sad experience,” says Glukhov.

He heard the explosion from his apartment, but nobody knew how serious it was. The population was removed only after 36 hours.

Post Fukushima, essera necesse un programma international pro regular le securitate del usinas nuclear que genera electricitate.


(Languages of this post: Interlingua, Spanish, English)


Un del expertos mundial in affaires energetic sta a scriber al governamentos e leaders del industria in omne le partes del mundo pro demandar controlos plus stricte pro le energia nuclear.

Le presidente del Consilio Mundial del Energia, Pierre Gadonneix, dice que le energia nuclear jam non pote esser considerate como un affaire national.

Gadonneix vole que omne le paises arriva a un accordo sur normas de securitate commun proque cata accidente nuclear ha le potential pro causar damnos al ambiente de altere nationes e al sanitate de lor inhabitantes. “Le drama de Fukushima indica que le securitate nuclear jam non es un responsabilitate national”, diceva Gaddoneix. “Illo es un responsabilitate mundial.”

Su appello esseva repetite per le presidente francese, Nicolas Sarkozy, qui dice que le idea de normas international de securitate nuclear debe esser discutite in le reunion al summitate del G-20 in maio.

Le proposition de Gadonneix essera appoiate per le membros del OIEA (Organismo International del Energia Atomic) que, secundo Wikileaks, preveniva Japon ante duo annos que le planta de Fukushima non esseva totalmente a proba de seismos.

Le mensura anque tranquilisara le paises totevia afficite per le effectos del catastrophe de 1986 in Chernobyl, le qual se consentrava circum le designo de un reactor que, secundo le expertos, non haberea essite permittite in le Occidente.

“Primo nos ha besonio de assecurar nos que il ha forte regulatores independente in cata pais con le poter de dicer “nos sta a clauder iste usina”, diceva Gaddoneix. “Il non es clar que isto ha essite le caso usque nunc in omne le paises que ha o que vole construer usinas nuclear. Il ha multo pauc transparentia, e le publico mundial non appoiara nove usinas nuclear si il non ha un transparentia total in lor construction e regulation.”

Gadonneix anque explicava que le proxime passo essserea le disveloppamento de normas global in questiones de securitate. “Nos debe esser consciente que hodie il ha plus que 30 usinas nuclear in disveloppamento, e 90% de illos se trova in India, China, Russia, e Korea. Isto significa que on non pote disveloppar normas de securitate sin le participation de iste paises.”

Quando on le questionava si China se trovarea disponite a provider information aperte sur le reactores que illes sta a planificar, Gadonneix respondeva que China mesme volerea obtener plus information sur le reactores de Japon.

“Pro le Occidente”, diceva Gadonneix, “il esserea inutile actuar de un maniera isolate in questiones de securitate nuclear quando ulle accidente in Asia poterea minar le planos pro expander su industria nuclear al facer plus car le accesso a capital pro nove investimentos in usinas nuclear.

Gadonneix es un figura importante in le sector energetic, como ex-presidente e chef executive de Gaz de France e del gigante francese EDF.

Le Consilio Mundial de Energia es un centro de investigation mundial, con committees in 91 governamentos in le quales participa plus que 3.000 delegatos.

Gadonneix addeva que ille anque voleva un accordo international de normas de securitate in altere sectores energetic.

“Un grande effusion de petroleo in alte mar pote afficer altere paises”, diceva ille. “Le convergentia del normas in omne le sectores de energia es alique rational ben que isto non es tan urgente como pro le energia nuclear.”

Gadonneix cognosce multo ben que il essera multo difficile arrivar a un accordo inter nationes rival, ma ille crede que finalmente illos va a convincer se que il es in le interesse de omnes assecurar se que le companias nuclear non pote competer eludente normas de securitate essential.

Ben que le presidente Sarkozy diceva que ille voleva que normas international entrava in vigor al fin del anno, Gadonneix indicava que le processo poterea esser un question de un decada. Ille anque demandava que le paises del mundo postpone ulle decision sur planos nuclear al futuro. “Il es troppo precoce continuar con planos usque nos ha absorbite completemente le lectiones de Fukushima”, diceva ille, “ma il anque esserea prematur abandonar completemente le energia nuclear”.

---

Después de Fukushima, será necesario un programa internacional para regular la seguridad de las centrales nucleares que generan electricidad.

Uno de los expertos mundiales en asuntos energéticos está escribiendo a los gobiernos y líderes de la industria alrededor del mundo para pedir controles más estrictos para la energía nuclear.

El presidente del Consejo Mundial de Energía, Pierre Gadonneix, dice que la energía nuclear ya no puede ser considerada como un asunto nacional.

Gadonneix quiere que todos los países lleguen a un acuerdo sobre normas de seguridad comunes porque cada accidente nuclear tiene el potencial para causar daños al medio ambiente de otras naciones y a la salud de sus inhabitantes. “El drama de Fukushima indica que la seguridad nuclear ya no es una responsabilidad nacional”, dijo Gaddoneix. “Es una responsabilidad mundial.”

Su llamado fue repetido por el presidente francés, Nicolas Sarkozy, quien dice que la idea de normas internacionales de seguridad nuclear debe ser discutida en la cumbre del G-20 en mayo.

La propuesta de Gadonneix será apoyada por los miembros del OIEA (Organismo Internacional de la Energía Atómica) que, según Wikileaks, advirtió a Japón hace dos años que la planta de Fukushima no era totalmente a prueba de terremotos.

La medida también tranquilizaría a los países aún afectados por las secuelas de la catástrofe de 1986 en Chernobyl, la cual giró en torno a un diseño de reactor que, según los expertos, no hubiera sido permitido en Occidente.

“Primero necesitamos asegurarnos que hay fuertes reguladores independientes en cada país con el poder de decir “estamos clausurando esta planta”, dijo Gaddoneix. “No está claro que éste haya sido el caso hasta ahora en todos los países que tienen o que quieren construir centrales nucleares. Hay muy poca transparencia, y el público mundial no apoyará nuevas centrales nucleares a menos que haya una transparencia total en su construcción y regulación.”

Gadonneix explicó también que la siguiente etapa sería el desarrollo de normas globales en cuestiones de seguridad. “Debemos ser conscientes de que hoy hay más de 30 plantas nucleares en desarrollo, y el 90% de ellas están en India, China, Rusia y Corea. Esto significa que no se pueden desarrollar normas de seguridad sin la participación de estos países.”

Cuando se le preguntó si China estaría dispuesto a proporcionar información abierta sobre los reactores que tienen previsto, Gadonneix respondió que la propia China desearía obtener más información sobre los reactores de Japón.

“Para el Occidente”, dijo Gadonneix, “sería inútil actuar de forma aislada en materia de seguridad nuclear cuando cualquier accidente en Asia podría socavar los planes para expandir su industria de energía nuclear al volver más cara el accesso de capital para nuevas inversiones en centrales nucleares.

Gadonneix es una figura importante en el sector energético, como ex presidente y jefe ejecutivo de Gaz de France y del gigante nuclear francés EDF.

El Consejo Mundial de Energía es un centro de investigación mundial, con comités en 91 gobiernos en los que participan más de 3.000 delegados.

Gadonneix añadió que él también quería un acuerdo internacional de normas de seguridad en otros sectores energéticos.

“Un gran derrame de petróleo en alta mar puede afectar a otros países”, dijo. “Tiene sentido la convergencia de las normas en todos los sectores de energía, aunque esto no es tan urgente como para la energía nuclear.”

Gadonneix conoce muy bien que será muy difícil llegar a un acuerdo entre naciones rivales, pero cree que finalmente se van a convencer que está en el interés de todos asegurarse de que las empresas nucleares no puedan competir esquivando normas de seguridad esenciales.

Aunque el presidente Sarkozy dijo que quería que las normas internacionales entraran en vigor a finales de año, Gadonneix indicó que el proceso podría tardar una década. También pidió a los países del mundo aplazar cualquier decisión sobre sus planes nucleares al futuro. “Es demasiado pronto para seguir adelante con los planes hasta que hayamos absorbido completamente las lecciones de Fukushima”, dijo, “pero también es demasiado pronto para abandonar completamente la energía nuclear”.

---

After Fukushima, an international program to regulate the security of nuclear plants that generate electricity will be needed.

One of the world’s experts on energy issues is writing to governments and industry leaders around the world to demand stricter controls on nuclear energy.

The president of the World Energy Council, Pierre Gadonneix, said that nuclear energy cannot be regarded as a national issue.

Gadonneix wants all countries to agree on common safety standards because each nuclear incident has the potential to cause damage to the environment of other nations and to the health of their inhabitants. “The drama of Fukushima indicated that nuclear safety is not a national responsibility,” said Gaddoneix. “It is a global responsibility.”

His appeal was echoed by French President Nicolas Sarkozy, who says the idea of international nuclear safety standards should be discussed at the G20 summit in May.

Gadonneix’s proposal will be supported by members of the IAEA (International Atomic Energy Agency), which, according to Wikileaks, warned Japan two years ago that the Fukushima plant was not fully earthquake proof.

The bill would also reassure countries still affected by the aftermath of the 1986 Chernobyl disaster, which centered on a reactor design that experts say would not have been allowed in the West.

“First we need to insure that there are strong independent regulators in each country with the power to say “we are shutting down this facility,” said Gaddoneix. “It is not clear that this has been the case so far in all countries that have or that want to build nuclear plants. There is little transparency, and the global public will not support new nuclear plants unless there is complete transparency on their construction and regulation.”

Gadonneix also explained that the next stage would be the development of global standards in security matters. “We must be aware that today there are over 30 nuclear plants under development, and 90% of them are in India, China, Russia, and Korea. This means that you cannot develop safety standards without the participation of these countries.”

When asked whether China would be willing to provide open information about the reactors they are planning, Gadonneix said that China itself would like more information about the reactors in Japan.

“For the West,” Gadonneix said, “it would be useless to act in isolation on nuclear safety when any accident in Asia could undermine plans for expanding its nuclear energy industry as access to capital for new investments in nuclear plants became more expensive.

Gadonneix is an important figure in the energy sector, as a former president and CEO of Gaz de France, and the French nuclear giant EDF.

The World Energy Council is a global research center, with committees in ninety-one governments with participation by more than 3,000 delegates.

Gadonneix added that he also wanted an international agreement on safety standards in other energy sectors.

“A large oil spill at sea can affect other countries,” he said. “The convergence of standards in all energy sectors makes sense, although this is not so urgent as in the case of nuclear energy.”

Gadonneix knows very well that it will be very difficult to arrive at an agreement among rival nations, but he believes that eventually they will become convinced that it is in everyone’s interest to insure that nuclear firms cannot compete by dodging essential safety standards.

Although President Sarkozy said he wanted international standards to go into effect later this year, Gadonneix indicated that the process could take a decade. He also urged the countries of the world to postpone any decision on their future nuclear plans. “It’s too early to go ahead with any plans until we have fully absorbed the lessons of Fukushima,” he said “but it is too early to give up completely on nuclear energy.”

Thursday, April 7, 2011

Japon ha decidite que totevia il non es necesse expander le zona de evacutation circum su reactores damnificate in Fukushima.


(Languages of this post: Interlingua, French, English)


Le governamento japonese ha decidite que totevia il non es necesse expander le zona de evactuation circum le usina damnificate de Fukushima, que va a esser dismantellate quando le periculo es efficacemente controllate.

Nonobstante, le Agentia International del Energia Atomic (AIEA) ha prevenite que illo habeva mensurante nivellos de radiation justificante un evactuation a 40 kilometros al nordwest del usina Fukushima Daiichi.

“Io non crede que il es probabile que isto es alique que requirera tal action”, diceva un portavoce pro le governamento japonese, Yukio Edano.

Ma le facto que le nivello de radiation in le solo es elevate duce inevitabilemente al possibilitate que un accumulation de radiation eventualmente essera periculose pro le sanitate”, addeva ille.

Le AIEA ha annunciate que le taxa de radiation que illes mensurava in le solo in le village de Iitate attingeva 2 megabecquerles per metro quadrate, o sia le duple del nivello recommendate pro evacuation.

Le autoritates japonese usque nunc ha evacuate solmente un radio de 20 kilometros circum le usina, consiliante le habitantes inter 20 e 30 kilometros a restar intra lor casas o a abandonar le area.

Le organisation ecologic Greenpeace ha anque recommendate al governmento un extension de al minus un altere 10 kilometros al radio del zona de evacuation sur le base de su proprie mensuras.

Durante un interview con le chef del partito communiste japonese, le prime ministro japonese, Naoto Kan, ha affirmate que le usina in periculo debe esser dismantellate.

Le nivellos de radioactivitate continua a elevar se in le mar presso le usina, secundo Tokyo Electric Power (Tepco), que lo opera e que mensurava un concentration de iodo radioactive 4.385 vices plus grande que le norma legal.

Iste es le nivello de iodo 131 le plus grande post que le incidente nuclear comenciava a causa de un seismo de magnitude 9 e un tsunami que provocava le fallimento del systemas de refrigeration del reactores.

Le technicos qui ha luctate pro vinti dies pro reparar iste equipamento se trova trappate in un circulo viciose. Il es vital refrigerar le combustibile del reactores, ma le uso de un quantitate de aqua plus grande pro refrigerar le reactor significa que iste aqua anque va a devenir radioactive e escappar se a in le ambiente.

Confrontate con iste situation sin precedente, le autoritates e technicos japonese ha demandate le adjuta de expertos estranie. Le presidente del gruppo nuclear francese Areva, Anne Lauvergeon, ha arrivate a Tokyo con specialistas in le tractamento de aqua contaminate. Le Statos Unite ha ponite al disposition de Japon alicun robots resistente al radiation, capabile de penetrar al interior del reactores in areas ubi le nivello de radioactivitate es troppo elevate, e un unitate del marina statounitese specialisate in situationes de urgentia nuclear ha partite del Statos Unite pro Japon.

Le presidente de Francia, Nicolas Sarkozy, vadeva a Tokyo pro exprimer su solidaritate con le japoneses e proponeva un reunion del autoritates nuclear del paises del G20 pro definir un “norma de securitate nuclear international”. “Il es absolutemente abnormal que iste normas international de securitate non existe”, diceva ille.

In le areas del nordest de Japon afficite per le disastro, on continua a cercar corpores de victimas del catastrophe del 11 de martio. Le policia national reportava un computo provisional de quasi 28.000 personas morte o disparite, con 11.417 mortes confirmate.

---

Le Japon a décidé qu’il n’est pas encore nécessaire d’élargir la zone d’évacuation autour de ses réacteurs endommagés à Fukushima.

Le gouvernement japonais a décidé qu’il n'est pas encore nécessaire d’élargir la zone d’évacuation autour de la centrale accidentée de Fukushima, qui devra être démantelée lorsque le danger est effectivement contrôlé.

Toutefois, l’Agence internationale de l’énergie atomique (AIEA) a prévenu qu’elle avait mesuré des niveaux de radiations justifiant une évacuation à 40 km au nord-ouest de la centrale Fukushima Daiichi.

“Je ne pense pas que ce soit quelque chose de nature à exiger une telle action”, a répondu un porte-parole du gouvernement japonais, Yukio Edano.

“Mais le fait que le niveau de radiations dans le sol soit élevé conduit inévitablement à soulever la possibilité qu’une accumulation de radiations à long terme puisse être dangereuse pour la santé”, a-t-il ajouté.

L’AIEA a annoncé que le taux mesuré dans le sol par ses soins dans le village d’Iitate atteignaient 2 mégabecquerels par mètre carré, soit le double du niveau à partir duquel l’agence recommande l’évacuation.

Les autorités nippones n’ont pour l’instant fait évacuer qu’un rayon de 20 km autour de la centrale, conseillant aux habitants situés entre 20 et 30 km de rester cloîtrés chez eux ou de partir.

L’organisation écologique Greenpeace a également recommandé au gouvernement une extension d’au moins 10 km de la zone d’évacuation, sur la base de ses propres mesures.

Lors d’un entretien avec le chef du Parti communiste nippon, le Premier ministre nippon, Naoto Kan, a affirmé que la centrale en péril devait être démantelée.

Les niveaux de radioactivité continuent par ailleurs d’augmenter en mer à proximité de la centrale, selon l’opérateur Tokyo Electric Power (Tepco), qui a mesuré une concentration en iode radioactif 4.385 fois supérieure à la norme légale.

Il s’agit du niveau d’iode 131 le plus important depuis le début de l’accident nucléaire, déclenché par un séisme de magnitude 9 et un tsunami qui ont provoqué une défaillance des systèmes de refroidissement des réacteurs.

Les techniciens qui luttent depuis vingt jours pour réparer ces matériels sont enfermés dans un cercle vicieux. Il est vital de refroidir le combustible des réacteurs, mais l’utilisation de plus d’eau pour refroidir le réacteur signifie que cette eau va également devenir radioactive et s’échapper dans l’environnement.

Confrontés à cette situation sans précédent, les autorités et techniciens japonais ont requis l’aide d’experts étrangers. La présidente du groupe nucléaire français Areva, Anne Lauvergeon, est arrivée à Tokyo, avec des spécialistes du traitement des eaux contaminées. Les États-Unis a mis à la disposition du Japon des robots résistants aux radiations, capables de pénétrer à l’intérieur des réacteurs dans des endroits où la radioactivité est trop élevée, et une unité de marine spécialisé dans les situations d’urgence a quitté les États-Unis pour le Japon.

Le président de la France, Nicolas Sarkozy, est allé à Tokyo pour exprimer sa solidarité avec les japonais et a proposé une réunion des autorités nucléaires des pays du G20 pour définir une “norme de sûreté nucléaire internationale”. “Il est absolument anormal que ces normes internationales de sûreté n’existent pas”, a-t-il dit.

Sur les terres sinistrées du nord-est du Japon, les recherches et identifications des corps des victimes de la catastrophe du 11 mars se poursuivaient. Le dernier bilan provisoire de la police nationale fait état de près de 28.000 morts et disparus, dont 11.417 décès confirmés.

---

Japan has decided that it is not yet necessary to expand the evacuation zone around its damaged reactors in Fukushima.

The Japanese government has decided it is not necessary to expand the evacuation zone around the damaged plant in Fukushima, which will be dismantled when the danger is under effective control.

However, the International Atomic Energy Agency (IAEA) warned that it had run into radiation levels warranting an evacuation of up to twenty-five miles northwest of the Fukushima Daiichi plant.

“I don’t think this is something that is likely to need such action,” said a Spokesman of the Government of Japan, Yukio Edano.

“But the fact that the level of radiation in the soil is high raises the definite possibility that the accumulation of radiation in the long run could be a health hazard,” he added.

The IAEA said that the radiation rate they measured in the ground in the village of Iitate reached two megabecquerels per square meter, double the evacuation level recommended by the agency.

The Japanese authorities have so far evacuated only a twelve-mile radius around the plant, advising people between twelve and nineteen miles to remain inside their homes or to leave.

The environmental organization Greenpeace has also advised the government to add another six miles to the radius of the evacuation zone on the basis of its own measurements.

During an interview with the Japanese Communist party, the Japanese Prime Minister, Naoto Kan, said that the plant at risk should be dismantled.

Radioactivity levels are also continuing to go up in the sea near the plant, according to the Tokyo Electric Power (TEPCO), the company operating it, which measured a concentration of radioactive iodine that is 4,385 times above the legal limit.

This is the largest level of iodine-131 since the beginning of the nuclear incident, triggered by a magnitude-9 earthquake and tsunami that caused a failure of the reactors’ cooling systems.

Technicians who have spent twenty days fighting to repair this equipment are locked in a vicious circle. It is essential to cool the reactor fuel, but the use of more water to cool the reactor means that this water is also going to become radioactive and escape into the environment.

Faced with this unprecedented situation, the Japanese authorities and technicians have requested the assistance of foreign experts. The president of the French nuclear group Areva, Anne Lauvergeon, arrived in Tokyo, with specialists in the treatment of contaminated water. The United States has made available to Japan some radiation-resistant robots able to penetrate inside the reactor in areas where the level of radioactivity is too high for humans, and a marine unit specializing in nuclear emergencies has left the United States for Japan.

The President of France, Nicolas Sarkozy, went to Tokyo to show solidarity with the Japanese and proposed a meeting of the nuclear authorities of the G20 countries to define “an international norm for nuclear safety.” “It is absolutely abnormal that these international safety standards do not exist,” he said.

In the areas of northeast Japan that were affected by the disaster, the search for and identification of bodies of the victims of the March 11th disaster are continuing. The national police reported a provisional count of nearly 28,000 dead and missing, with 11,417 confirmed deaths.

Tuesday, April 5, 2011

Post Fukushima, essera necesse un programma international pro regular le securitate del usinas nuclear que genera electricitate.


(Languages of this post: Interlingua, Spanish, English)


Un del expertos mundial in affaires energetic sta a scriber al governamentos e leaders del industria in omne le partes del mundo pro demandar controlos plus stricte pro le energia nuclear.

Le presidente del Consilio Mundial del Energia, Pierre Gadonneix, dice que le energia nuclear jam non pote esser considerate como un affaire national.

Gadonneix vole que omne le paises arriva a un accordo sur normas de securitate commun proque cata accidente nuclear ha le potential pro causar damnos al ambiente de altere nationes e al sanitate de lor inhabitantes. “Le drama de Fukushima indica que le securitate nuclear jam non es un responsabilitate national”, diceva Gaddoneix. “Illo es un responsabilitate mundial.”

Su appello esseva repetite per le presidente francese, Nicolas Sarkozy, qui dice que le idea de normas international de securitate nuclear debe esser discutite in le reunion al summitate del G-20 in maio.

Le proposition de Gadonneix essera appoiate per le membros del OIEA (Organismo International del Energia Atomic) que, secundo Wikileaks, preveniva Japon ante duo annos que le planta de Fukushima non esseva totalmente a proba de seismos.

Le mensura anque tranquilisara le paises totevia afficite per le effectos del catastrophe de 1986 in Chernobyl, le qual se consentrava circum le designo de un reactor que, secundo le expertos, non haberea essite permittite in le Occidente.

“Primo nos ha besonio de assecurar nos que il ha forte regulatores independente in cata pais con le poter de dicer “nos sta a clauder iste usina”, diceva Gaddoneix. “Il non es clar que isto ha essite le caso usque nunc in omne le paises que ha o que vole construer usinas nuclear. Il ha multo pauc transparentia, e le publico mundial non appoiara nove usinas nuclear si il non ha un transparentia total in lor construction e regulation.”

Gadonneix anque explicava que le proxime passo essserea le disveloppamento de normas global in questiones de securitate. “Nos debe esser consciente que hodie il ha plus que 30 usinas nuclear in disveloppamento, e 90% de illos se trova in India, China, Russia, e Korea. Isto significa que on non pote disveloppar normas de securitate sin le participation de iste paises.”

Quando on le questionava si China se trovarea disponite a provider information aperte sur le reactores que illes sta a planificar, Gadonneix respondeva que China mesme volerea obtener plus information sur le reactores de Japon.

“Pro le Occidente”, diceva Gadonneix, “il esserea inutile actuar de un maniera isolate in questiones de securitate nuclear quando ulle accidente in Asia poterea minar le planos pro expander su industria nuclear al facer plus car le accesso a capital pro nove investimentos in usinas nuclear.

Gadonneix es un figura importante in le sector energetic, como ex-presidente e chef executive de Gaz de France e del gigante francese EDF.

Le Consilio Mundial de Energia es un centro de investigation mundial, con committees in 91 governamentos in le quales participa plus que 3.000 delegatos.

Gadonneix addeva que ille anque voleva un accordo international de normas de securitate in altere sectores energetic.

“Un grande effusion de petroleo in alte mar pote afficer altere paises”, diceva ille. “Le convergentia del normas in omne le sectores de energia es alique rational ben que isto non es tan urgente como pro le energia nuclear.”

Gadonneix cognosce multo ben que il essera multo difficile arrivar a un accordo inter nationes rival, ma ille crede que finalmente illos va a convincer se que il es in le interesse de omnes assecurar se que le companias nuclear non pote competer eludente normas de securitate essential.

Ben que le presidente Sarkozy diceva que ille voleva que normas international entrava in vigor al fin del anno, Gadonneix indicava que le processo poterea esser un question de un decada. Ille anque demandava que le paises del mundo postpone ulle decision sur planos nuclear al futuro. “Il es troppo precoce continuar con planos usque nos ha absorbite completemente le lectiones de Fukushima”, diceva ille, “ma il anque esserea prematur abandonar completemente le energia nuclear”.

---

Después de Fukushima, será necesario un programa internacional para regular la seguridad de las centrales nucleares que generan electricidad.

Uno de los expertos mundiales en asuntos energéticos está escribiendo a los gobiernos y líderes de la industria alrededor del mundo para pedir controles más estrictos para la energía nuclear.

El presidente del Consejo Mundial de Energía, Pierre Gadonneix, dice que la energía nuclear ya no puede ser considerada como un asunto nacional.

Gadonneix quiere que todos los países lleguen a un acuerdo sobre normas de seguridad comunes porque cada accidente nuclear tiene el potencial para causar daños al medio ambiente de otras naciones y a la salud de sus inhabitantes. “El drama de Fukushima indica que la seguridad nuclear ya no es una responsabilidad nacional”, dijo Gaddoneix. “Es una responsabilidad mundial.”

Su llamado fue repetido por el presidente francés, Nicolas Sarkozy, quien dice que la idea de normas internacionales de seguridad nuclear debe ser discutida en la cumbre del G-20 en mayo.

La propuesta de Gadonneix será apoyada por los miembros del OIEA (Organismo Internacional de la Energía Atómica) que, según Wikileaks, advirtió a Japón hace dos años que la planta de Fukushima no era totalmente a prueba de terremotos.

La medida también tranquilizaría a los países aún afectados por las secuelas de la catástrofe de 1986 en Chernobyl, la cual giró en torno a un diseño de reactor que, según los expertos, no hubiera sido permitido en Occidente.

“Primero necesitamos asegurarnos que hay fuertes reguladores independientes en cada país con el poder de decir “estamos clausurando esta planta”, dijo Gaddoneix. “No está claro que éste haya sido el caso hasta ahora en todos los países que tienen o que quieren construir centrales nucleares. Hay muy poca transparencia, y el público mundial no apoyará nuevas centrales nucleares a menos que haya una transparencia total en su construcción y regulación.”

Gadonneix explicó también que la siguiente etapa sería el desarrollo de normas globales en cuestiones de seguridad. “Debemos ser conscientes de que hoy hay más de 30 plantas nucleares en desarrollo, y el 90% de ellas están en India, China, Rusia y Corea. Esto significa que no se pueden desarrollar normas de seguridad sin la participación de estos países.”

Cuando se le preguntó si China estaría dispuesto a proporcionar información abierta sobre los reactores que tienen previsto, Gadonneix respondió que la propia China desearía obtener más información sobre los reactores de Japón.

“Para el Occidente”, dijo Gadonneix, “sería inútil actuar de forma aislada en materia de seguridad nuclear cuando cualquier accidente en Asia podría socavar los planes para expandir su industria de energía nuclear al volver más cara el accesso de capital para nuevas inversiones en centrales nucleares.

Gadonneix es una figura importante en el sector energético, como ex presidente y jefe ejecutivo de Gaz de France y del gigante nuclear francés EDF.

El Consejo Mundial de Energía es un centro de investigación mundial, con comités en 91 gobiernos en los que participan más de 3.000 delegados.

Gadonneix añadió que él también quería un acuerdo internacional de normas de seguridad en otros sectores energéticos.

“Un gran derrame de petróleo en alta mar puede afectar a otros países”, dijo. “Tiene sentido la convergencia de las normas en todos los sectores de energía, aunque esto no es tan urgente como para la energía nuclear.”

Gadonneix conoce muy bien que será muy difícil llegar a un acuerdo entre naciones rivales, pero cree que finalmente se van a convencer que está en el interés de todos asegurarse de que las empresas nucleares no puedan competir esquivando normas de seguridad esenciales.

Aunque el presidente Sarkozy dijo que quería que las normas internacionales entraran en vigor a finales de año, Gadonneix indicó que el proceso podría tardar una década. También pidió a los países del mundo aplazar cualquier decisión sobre sus planes nucleares al futuro. “Es demasiado pronto para seguir adelante con los planes hasta que hayamos absorbido completamente las lecciones de Fukushima”, dijo, “pero también es demasiado pronto para abandonar completamente la energía nuclear”.

---

After Fukushima, an international program to regulate the security of nuclear plants that generate electricity will be needed.

One of the world’s experts on energy issues is writing to governments and industry leaders around the world to demand stricter controls on nuclear energy.

The president of the World Energy Council, Pierre Gadonneix, said that nuclear energy cannot be regarded as a national issue.

Gadonneix wants all countries to agree on common safety standards because each nuclear incident has the potential to cause damage to the environment of other nations and to the health of their inhabitants. “The drama of Fukushima indicated that nuclear safety is not a national responsibility,” said Gaddoneix. “It is a global responsibility.”

His appeal was echoed by French President Nicolas Sarkozy, who says the idea of international nuclear safety standards should be discussed at the G20 summit in May.

Gadonneix’s proposal will be supported by members of the IAEA (International Atomic Energy Agency), which, according to Wikileaks, warned Japan two years ago that the Fukushima plant was not fully earthquake proof.

The bill would also reassure countries still affected by the aftermath of the 1986 Chernobyl disaster, which centered on a reactor design that experts say would not have been allowed in the West.

“First we need to insure that there are strong independent regulators in each country with the power to say “we are shutting down this facility,” said Gaddoneix. “It is not clear that this has been the case so far in all countries that have or that want to build nuclear plants. There is little transparency, and the global public will not support new nuclear plants unless there is complete transparency on their construction and regulation.”

Gadonneix also explained that the next stage would be the development of global standards in security matters. “We must be aware that today there are over 30 nuclear plants under development, and 90% of them are in India, China, Russia, and Korea. This means that you cannot develop safety standards without the participation of these countries.”

When asked whether China would be willing to provide open information about the reactors they are planning, Gadonneix said that China itself would like more information about the reactors in Japan.

“For the West,” Gadonneix said, “it would be useless to act in isolation on nuclear safety when any accident in Asia could undermine plans for expanding its nuclear energy industry as access to capital for new investments in nuclear plants became more expensive.

Gadonneix is an important figure in the energy sector, as a former president and CEO of Gaz de France, and the French nuclear giant EDF.

The World Energy Council is a global research center, with committees in ninety-one governments with participation by more than 3,000 delegates.

Gadonneix added that he also wanted an international agreement on safety standards in other energy sectors.

“A large oil spill at sea can affect other countries,” he said. “The convergence of standards in all energy sectors makes sense, although this is not so urgent as in the case of nuclear energy.”

Gadonneix knows very well that it will be very difficult to arrive at an agreement among rival nations, but he believes that eventually they will become convinced that it is in everyone’s interest to insure that nuclear firms cannot compete by dodging essential safety standards.

Although President Sarkozy said he wanted international standards to go into effect later this year, Gadonneix indicated that the process could take a decade. He also urged the countries of the world to postpone any decision on their future nuclear plans. “It’s too early to go ahead with any plans until we have fully absorbed the lessons of Fukushima,” he said “but it is too early to give up completely on nuclear energy.”